ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!!!

Λίγες ώρες πριν από την Ανάσταση,

σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλό Πάσχα!!! 

Να περάσετε μία υπέροχη Κυριακή με πολύ καλό φαγητό, ποτό αλλά και καλή παρέα!!! 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!

υγ. μην το παρακάνετε όμως ε....

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη...ή μαλλον δεν του αφήνει χρόνο να μαγειρέψει και να μπλογκάρει....

Πέρασαν πολλές μέρες από τότε που βρήκα λίγο ελεύθερο χρόνο για να μπορέσω να μαζέψω τις σκέψεις μου και να τις μοιραστώ μαζί σας...Πέρασε επίσης και αρκετός καιρό από την τελευταία φορά που μαγείρεψα κάτι νέο και λαχταριστό!! Ευτυχώς βρήκα το χρόνο να φάω κάτι...αν και δυο κιλάκια τα έχανα ευχαρίστως....αλλά και να μαγειρέψω για τα κλασικά κι αγαπημένα για τους δικούς μου ανθρώπους!! 

Σήμερα δε θα μοιραστώ μαζί σας συνταγή αλλά μερικές φωτογραφίες από την πρόσφατη, αν και σύντομη, επίσκεψη μου στο Λονδίνο. Πολλοί από εσάς μπορεί να έχετε ήδη πάει....άλλοι να το σκοπεύετε και άλλοι όχι...Για μένα όμως το Λονδίνο έχει μία ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι μόνο που πέρασα ενάμισι χρόνο από τη ζωή μου εκεί...(ναι είναι μικρό αλλά όχι ασήμαντο διάστημα), δεν είναι μόνο του ότι είναι μία εκπληκτική πόλη με πολλά διαφορετικά πράγματα να δεις, να κάνεις, να φας και να ψωνίσεις...είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό από αυτό! Είναι για την καρδιά μου το δεύτερο μου σπίτι μιας και εκεί κατοικεί πλέον μόνιμα ο πολυαγαπημένος μου αδελφός με τη γυναίκα του!!! 

Όταν ήμουνα μικρή, η μικρή του αδελφούλα, όλα με πείραζε, με κορόιδευε, κι εγώ νευρίαζα και μαλώναμε και πάντα η μαμά μας έκανε τον πυροσβέστη!! Ποτέ όμως δε σταματήσαμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον!!! Σε μία απεγνωσμένη διέξοδο μου λοιπόν από την Αθήνα, και αφού μου είχε λείψει πάαααρα πολύ ο αδελφός μου αλλά και το Λονδίνο αποφάσισα να εκμεταλλευτώ το τριήμερο της 25ης Μαρτίου και να τον επισκεφτώ!! Όταν το ανακοίνωσα στον αδελφό μου και τη νύφη μου ότι πάω όχι απλά χάρηκαν αλλά με μάλωσαν κιόλας που δε θα καθόμουν περισσότερες ημέρες μαζί τους. 

 

 Έτσι κι έγινε λοιπόν...οι δυόμιση κουτσές στραβές μέρες μπορεί να πέρασαν γρήγορα αλλά όλα όσα πρόλαβα να να κάνω άξιζαν και την κούραση και τον ποδαρόδρομο και τη βιασύνη να τα προλάβω όλα!!!

Ελπίζω να βρω σύντομα χρόνο να μοιραστώ περισσότερα μαζί σας....προς το παρόν σας αφήνω με τις ελάχιστες φωτογραφίες που έβγαλα όταν τα χέρια μου δεν ήταν απασχολημένα με τσάντας από ψώνια, φαγητό, ή το τιμόνι του ποδηλάτου!!  :-D

Αεροπλάνο πήρα, τρένο πήρα, μετρό πήρα, DLR πήρα, ποδήλατο πήρα τα πόδια μου πήρα...και έκανα τις βόλτες μου...

Ποδηλατοδρόμος Διπλής κατεύθυνσης

Ο κόκκινος εξαερισμός

Ο εντελώς μικρός αλλά πολυσύχναστος σταθμός μετρό του Covent Garden

Η ουρά έξω από το κατάστημα της Apple για την αγορά του νέου iPad2

Tower Of London

Funny installation under a bridge...

Μία πολύ σικ βιτρίνα

Η κόκκινη πόρτα της εκκλησίας

Ποδήλατα διαθέσιμα για όλους!!! 

Στην πολυσύχναστη αγορά της Borough

Χαζέψαμε, ψωνίσαμε και φάγαμε διάφορα....

 Για φαγητό στο αγαπημένο μου μεξικάνικο εστιατόριο!! Αν σας αρέσουν τα καυτερά σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!



Taquitos με κοτόπουλο
 και Guacamole με tortilla chips




Tacos με χοιρινό





 Quesadillas με chorizo και πατάτα







Και μετά για καφέ....

Μία αλλιώτικη μηχανή για καφέ....

Τα διάσημα Boris bikes όπως τα λένε οι Λονδρέζοι από το όνομα του Δημάρχου που τα εγκατέστησε...
(η ενοικίαση κοστίζει μόνο 1 λίρα για 24 ώρες...και οι οδηγίες ενοικίασης είναι ΚΑΙ στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!)

Out for a Boris Ride...

Η Θέα από το σπίτι μας στις 6 το πρωί λίγο πριν την αναχώρηση μου...

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΑ!!! *

*θα τα πούμε ξανά σύντομα....

Η Κυριακάτικη λιγούρα - Ζεστά σοκολατένια μαφινάκια

Φαντάζομαι σε όλους σας έχει συμβεί να έχει φτάσει Κυριακή απόγευμα και να νοιώθετε μία ανησυχία...και να μην ξέρετε τι σας φταίει...Να 'ναι που τελειώνει το Σαββατοκύριακο, να 'ναι που δε φάγατε γλυκάκι μετά το φαγητό και σας έμεινε η λιγούρα, και στριφογυρνάτε στο σπίτι ψάχνοντας να κάνετε κάτι για να ηρεμήσετε... Έτσι ήμουν κι εγώ σήμερα το απόγευμα...όπου μου φταίγανε όλα και τίποτα...όπου ήθελα κάτι να μασουλίσω και δεν ήξερα τι...και όταν αισθάνομαι έτσι το μόνο πράγμα που με ηρεμεί συνήθως είναι να μπω στην κουζίνα και να δημιουργήσω...και ηρεμώ και η λιγούρα φεύγει.

Τι καλύτερο λοιπόν από το να φτιάξω κάτι γλυκό, με σοκολάτα φυσικά.... Άνοιξα λοιπόν το ωραίο μου βιβλιαράκι με τα 200 μάφιν και η δημιουργία ξεκίνησε.

Ζεστά σοκολατένια μαφινάκια - Warm chocolate brownie cakes

Τα υλικά μας για 12 μάφιν είναι:

• 100γρ. σοκολάτα γάλακτος
• 100γρ. καρύδια
• 200γρ. σοκολάτα κουβερτούρα κομμένη κομματάκια
• 150γρ. βούτυρο
• 3 αυγά
• 200γρ. ζάχαρη
• 125γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν
• Κακάο για τη γαρνιτούρα 
• Παγωτό για το σερβίρισμα

Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Τοποθετούμε στη μαφινιέρα μας χαρτάκια και στις 12 θέσεις. Κόβουμε τη σοκολάτα γάλακτος και τα καρύδια σε μικρά κομματάκια και σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη.









Σε μπεν μαρί λιώνουμε τη σοκολάτα μαζί με το βούτυρο ανακατεύοντας απαλά μέχρι να γίνει ένα λείο μείγμα.

Όταν το μείγμα της σοκολάτας με το βούτυρο είναι έτοιμο ρίχνουμε μέσα σε αυτό τα αυγά με τη ζάχαρη και ανακατεύουμε.



Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλεύρι και το μπέικιν και ανακατεύουμε μαλακά.
 


Τέλος προσθέτουμε τα κομματάκια της σοκολάτας γάλακτος και τα καρύδια.

 Μοιράζουμε το μείγμα στις χάρτινες θήκες και τα βάζουμε να ψηθούν σε προθερμασμένο φούρνο στους 190 βαθμούς για 12 λεπτά ή μέχρι να κάνουν μία κρούστα από πάνω αλλά το εσωτερικό τους να είναι σχετικά μαλακό.



Πασπαλίζετε με λίγο κακάο και σερβίρετε με παγωτό όσο είναι ακόμη ζεστό. Οταν κρυώσει συνοδεύει υπέροχα τον καφέ ή το τσάι σας.

Και ιδού το αποτέλεσμα....

Η στριφτοτυρόπιτα της γιαγιάς Μαρίας

Κυριακή της Τυρινής σήμερα, ή τουλάχιστον έτσι μου είπε η μαμά μου, γιατί εγώ δεν τα πάω και πολύ καλά με τις γιορτές. Και μιας και είναι αυτή η γιορτή μου είπε επίσης ότι πρέπει να φτιάξουμε και μία ωραία τυρόπιτα. Σας έχω ξαναγράψει συνταγή για τυρόπιτα αλλά αυτή είναι ειδική τυρόπιτα. 

Είναι η συνταγή που με έμαθε η γιαγιά μου η Μαρία (μαμά της μαμάς μου) από τις πρώτες πίτες που έφτιαξα ποτέ μου όταν ήμουν ακόμη παιδί, ένα καλοκαίρι στο χωρίο, που τότε όλα μου φαινόντουσαν ένα ατελείωτο παιχνίδι. Το άνοιγμα του φύλου, η δημιουργία της πίτας, το ψήσιμο στη γάστρα είναι από τις αναμνήσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ από τα παιδικά μου χρόνια. Κάπως έτσι μέσα από αυτό το παιχνίδι έμαθα και να ανοίγω φύλλο. 

Καθόμουν και χάζευα τη γιαγιά μου να το κάνει και καμιά φορά με έβαζε κι εμένα να ανοίξω φύλλο με το αδράχτι. Με λίγο παιχνίδι, με λίγο πείσμα αλλά και με πολύ αγάπη έφτασα πια να φτιάχνω το δικό μου φύλλο για τις πίτες μου. Έτσι λοιπόν και σήμερα με όλη μου την αγάπη και στη μνήμη της γιαγιάς μου έφτιαξα αυτή την πρώτη πίτα που έμαθα να φτιάχνω από παιδί. Την στριφτόπιτα / στριφτοτυρόπιτα της γιαγιάς Μαρίας.

Τα υλικά μας για 5 φύλλα είναι: 

• 1 κούπα αλεύρι σκληρό
• 1 κούπα αλεύρι μαλακό
• 1 κούπα χλιαρό νερό
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• 1/2 κουταλιά της σούπας ξύδι
• 1 κουταλιά της σούπας λάδι
• νησιστέ για το άνοιγμα του φύλλου

Για τη γέμιση των φύλλων χρειαστήκαμε:

• 400γρ φέτα τριμμένη
• 3 αυγά
• 2 κουταλιές της σούπας γάλα
• 1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν 
• πιπέρι
• 1 κουταλιά λάδι για κάθε φύλλο

Αφού ανοίξουμε το φύλλο μας (για οδηγίες με βίντεο, γυρισμένο από εμάς, πατήστε εδώ), η υπόλοιπη διαδικασία είναι πολύ απλή! Σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά και προσθέτουμε το γάλα και το μπέικιν.

Για να δείτε πόσο εύκολη είναι η συνέχεια αυτή τη φορά θα πρωτοτυπήσω και δε θα σας το γράψω...αλλά θα σας τη δώσω με εικόνες...αφού έτσι κι αλλιώς μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις εγώ σας δίνω πολλές εικόνες....και τα λόγια γίνονται περιττά.

Αφού φτιάξαμε και τα 5 φύλλα και τα γεμίσαμε τα τοποθετήσαμε το ένα δίπλα στα άλλο σε βουτυρωμένο πυρέξ.Τέλος επειδή μας είχε μείνει λίγο μείγμα από το αυγό αλείψαμε την πίτα μας από πάνω με αυτό.

Την ψήσαμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για περίπου 20 με 30 λεπτά και ιδού το αποτέλεσμα!! 

Την απολαύσαμε στο τέλος του γεύματος μας σήμερα μαζί με ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα. Περιττό να σας πω ότι το ταψί έχει σχεδόν αδειάσει ήδη!!! 

Με πολύ αγάπη αφιερωμένη στη μαμά μου για να θυμάται, στο μπαμπά μου για να τη φάει όλη, και στη γιαγιά μου που δε θα την ξεχάσουμε ποτέ!!!!

Καλή Σαρακοστή!!!

Ώρα να αξιοποιήσουμε τα δώράκια μας..... (Chocolate Cheesecake cupcakes)

Είναι ωραίο όταν λαμβάνουμε διάφορα μικρά δωράκια από τους αγαπημένους μας φίλους αλλά και συγγενείς, πόσο μάλλον όταν αυτά το δωράκια έχουν να κάνουν με την κουζίνα. 

Αυτή τη φορά όμως δε φτιάξαμε ένα κυρίως γεύμα αλλά ένα επιδόρπιο ή συνοδευτικό για τον καφέ μας και το τσάι μας. 

Το πρώτο δώρο ήρθε από τη μαμά μου μετά το ταξίδι της στο Λονδίνο και είναι ένα υπέροχο βιβλιαράκι με συνταγές για cupcakes, 200 διαφορετικές για την ακρίβεια. Όταν το είπα αυτό στον καλό μου, μου απάντησε " καλά και πότε σκοπεύεις να τα φτιάξεις όλα αυτά;;" Πιθανότατο ποτέ του απάντησα....αλλά αν φτιάχνω ένα διαφορετικό κάθε βδομάδα θα έχω τελειώσει σε περίπου 4 χρόνια!!!

Το δεύτερο δώρο που αξιοποίησα ήταν μία εξαιρετική σοκολάτα που μου έδωσε η φίλη μου η Αθηνά (Sugar Buzz). 

Το τρίτο δώρο δεν ήταν δικό μου αλλά εγώ το αγόρασα στη μαμά μου, και είναι κάτι όμορφα χαρτάκια που της πήρα για να φτιάχνει τα cupcakes της. 

Με τα δώρα μας μαζεμένα λοιπόν και πολύ πολύ αγάπη ξεκίνησα αυτή την Κυριακή (μία από τις λίγες μέρες της εβδομάδας που, όταν είμαι σπίτι, έχω το χρόνο να μαγειρεύω κάτι δικό μου) να φτιάξω την πρώτη μου συνταγή από το νέο μου βιβλίο.

 Chocolate Cheesecake cupcakes....(και η δική μας παραλλαγή)

Τα υλικά της συνταγής μας είναι:

(για 6 cupcakes)

• 100γρ. μπισκότα digestive
• 1 κουταλάκι του γλυκού τριμμένο τζίντζερ
• 40 γρ. βούτυρο λιωμένο
• 200 γρ. τυρί κρέμα (εμείς επειδή δεν είχαμε όλη την ποσότητα από το κλασικό τυρί κρέμα συμπληρώσαμε με κρέμα από ανθότυρο)
• 75 γρ. ζάχαρη
• 1 αυγό
• 2 κουταλιές της σούπας brandy (εμείς βάλαμε λικέρ βύσσινο)
• 1 κουταλιά της σούπας νερό
• 150 ml  κρέμα γάλακτος για τη γαρνιτούρα (και αυτό το στάδιο το παραλείψαμε και γαρνίραμε με γλυκό του κουταλιού βύσσινο)

Εκτέλεση:

Σπάμε τα μπισκότα στο γουδί και σε ένα μπολ τα αναμιγνύουμε με το τζίντζερ και το λιωμένο βούτυρο. Χωρίζουμε την ποσότητα στις 6 θήκες μας και πιέζουμε ελαφρά με το πίσω μέρος του κουταλιού για να στρώσει το μείγμα. 

Σε ένα άλλο μπολ χτυπάμε το τυρί κρέμα με τη ζάχαρη και το αυγό. Βάζουμε τη σοκολάτα με το brandy (στην περίπτωση μας το λικέρ) και το νερό σε ένα μπολ και λιώνουμε τη σοκολάτα σε μπεν μαρί ανακατεύοντας συνέχεια μέχρι να γίνει ένα λείο μείγμα.

 

Αναμιγνύουμε τη σοκολάτα με το μείγμα του τυριού και το χωρίζουμε στις φόρμες μας. 

Τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 βαθμούς για 20 λεπτά. Αφού ψηθούν τα βγάζουμε από το φούρνο και τα αφήνουμε να κρυώσουν εντελώς. Σε αυτό το σημείο η συνταγή μας λέει να χτυπήσουμε την κρέμα γάλακτος και να κάνουμε ελαφριά σαντιγί. Αντί γι' αυτό εμείς γαρνίραμε με γλυκό του κουταλιού βύσσινο, για να φέρνει λίγο περισσότερο σε cheesecake.

 Απολαύστε τα!!!

Όταν τελειώνουν τα μακαρόνια και μας μένει ο κιμάς....

Αυτή η βδομάδα με βρήκε να διανυκτερεύω στο σπίτι μιας καλή μου φίλης για δυο βράδια....λέγαμε από καιρό να το κάνουμε και να που μας βρέθηκε η ευκαιρία....Συναντηθήκαμε στο δρόμο για να γυρίσουμε μαζί σπίτι της...και μιας και η ώρα ήταν περασμένες 7 τα στομάχια μας είχα αρχίσει να χορεύουν τσιφτετέλι....Τι θα φάμε απόψε; της λέω...."έχει μείνει λίγος κιμάς μωρέ..." μου λέει. "Αν είναι θα βράσουμε και κανένα μακαρόνι να φάμε..." Κιμά ε;;; Έχω μια καλύτερη ιδέα!!! Λέω να περάσουμε από το σούπερ μάρκετ πρώτα!!! 

 Θυμήθηκα κάτι βράδια Παρασκευής όταν ήμουν στην Αγγλία και επισκεπτόμουν τον αδελφό μου και η γυναίκα του μας έφτιαχνε τη δικιά μας εκδοχή του βρώμικου...Παχουλό naan bread σε σχήμα οβάλ ή όποιος αλλιώς το ξέρουμε εμείς κυπριακή πίτα, παραγεμισμένη με μαγειρεμένο πικάντικο κιμά, ψιλοκομμένα κρεμμύδια, μαρούλι, ντομάτα και ότι άλλο μπορεί να βρίσκαμε στο ψυγείο μας....

Έτσι κάναμε κι εμείς....το μόνο συστατικό που μας έλειπε ήταν η πιτούλα...αφού ψάξαμε κάνα δυο σουπερμάρκετ τελικά τη βρήκαμε και με χαρά γυρίσαμε σπίτι για να γεμίσουμε το στομάχι μας που εξακολουθούσε να γουργουρίζει ζωηρά!! 

Ο κιμάς μπήκε σε ένα κατσαρολάκι για να ζεσταθεί και του προσθέσαμε απλά και ένα μείγμα μπαχαρικών έτσι για να νοστιμίσει λίγο παραπάνω... Οι πιτούλες μπήκαν για λίγο στο φούρνο για να ζεσταθούν και να φουσκώσουν ελαφρά έτσι ώστε να μπορούμε να τις ανοίξουμε πιο εύκολα και τα υλικά για το γέμισμα τεμαχίστηκαν με προσοχή!! Μια λαχταριστή ντοματούλα, ένα μέτριο ξερό κρεμμύδι και λίγη φέτα ήταν ότι χρειαζόμασταν. 

Τα υλικά συγκεντρώθηκαν πάνω στο τραπέζι και το γέμισμα ξεκίνησε...Καμιά μας δε μιλούσε...μόνο κάτι μμμμ.....ακουγόντουσαν που και που καθώς απολαμβάναμε το πιο ωραίο γρήγορο φαγητό.... Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!!! Εμείς το απολαύσαμε τόσο που σε λίγα λεπτά είχαν εξαφανιστεί τα πάντα από το τραπέζι και τα πιάτα μας!!!!

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ...

ΕΥΚΟΛΑ Ή ΔΥΣΚΟΛΑ, ΓΡΗΓΟΡΑ Ή ΜΠΕΛΑΛΙΔΙΚΑ!!!!

Περί Οδικής Συμπεριφοράς....

Ρουφάω την πρώτη γουλιά καφέ και χαζεύω το blog μου....καιρό έχω να γράψω σκέφτομαι... κι όμως δεν έχουν συμβεί πάρα πολλά από την τελευταία φορά...απλά ξεκίνησα να δουλεύω ο περισσότερος μου χρόνο καταναλώθηκε στη δουλεία και στις μεταφορές από και προς αυτή!!! Είχα σχεδόν 5 μήνες να βρεθώ στο δρόμο με το αυτοκίνητο σε καθημερινή βάση και να συναναστραφώ με άλλους οδηγούς αλλά πολύ γρήγορα θυμήθηκα τις παλιές "καλές" μέρες....

Σήμερα όμως συνειδητοποίησα ότι πραγματικά στο δρόμο είμαστε άξιοι της μοίρας μας και τη οδικής μας συμπεριφοράς, και αρνούμαι κάθε αστυνομικό ή τροχονόμο που θα προσπαθήσει να με κρίνει...όταν συμβαίνουν τα τέρατα μπροστά στα μάτια τους και στα δικά μας κι όμως πάντα είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μόνο όταν το θυμούνται, ή τους έχουν τρίξει τα δόντια "παιδιά κόψτε καμιά κλήση γιατί δε βγαίνουμε" μόνο τότε θυμούνται ποιά είναι πραγματικά τα καθήκοντάς τους. 

Όχι δε θέλω να γίνω άδικη....δεν είναι όλοι ίδιοι... Λαμπρό παράδειγμα ένας τροχονόμος και ένας αστυνομικός με περιπολικο στη συμβολή της Λ. Αλεξάνδρας με τη Λουκάρεως την προηγούμενη βδομάδα. Ένας ταξιτζής έχει χωθεί δίπλα στα αυτοκίνητα που βγαίνουν προς Αλεξάνδρας και δημιουργεί τη δική του 3η λωρίδα...το περιπολικό από το αντίθετο ρεύμα σταματάει δίπλα του και του κάνει παρατήρηση...το ταξί οπισθοχωρεί...με το που εξαφανίζεται το περιπολικό να 'τος πάλι τα ίδια...αυτή τη φορά ήταν η σειρά του τροχονόμου να δράσει... αφού έρχεται προς το μέρος του να τον επιπλήξει, ανοίγει το ρεύμα προς Αλεξάνδρας να φύγουν τα αυτοκίνητα και μένει μπροστά στο ταξί μη αφήνοντας το να περάσει....τον κράτησε εκεί μέχρι να φύγει τελευταίος...Θα μου πεις κι εγώ τι φταίω που ήμουν μέσα και πλήρωνα που το ταξίμετρο έτρεχε και χρέωνε....εμ δε φταις...αλλά και τι να κάνεις... Αυτό και μόνο το περιστατικό ήταν ικανό να μου φτιάξει τη μέρα...

Δυστυχώς όμως την επόμενη μέρα αυτή η καλή εικόνα που μου δημιουργήθηκε με αυτό το σκηνικό διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα... Οδηγώ στη Λένορμαν προς Αθήνα και προσπερνάω μία δυμοιρία της ομάδας ΔΙΑΣ που είναι σταθμευμένη σε μία γωνία. Σταματάω λίγο πιο κάτω για να ψωνίσω κάτι από ένα μαγαζί και να σου ένας αστυνομικός με τη μηχανή του να έρχεται προς το μέρος μου με αναμμένο το φάρο και σε στάση σούζας...σταματάει λίγο πιο κάτι κάνει μια κωλιά για αναστροφή και πάλι πίσω στα φιλαράκια του να καυχηθεί για το κατόρθωμα του!! Γιατί να μην είχα το κινητό στα χέρια να τον βγάλω ένα βίντεο σκέφτηκα....τα παλιόπαιδα...

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε σήμερα το πρωί...όταν πήγαινα προς τη δουλειά μου...δε λέω οι τροχονόμοι στο δρόμο είναι για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία αλλά όχι και να αφήνουν τον καθένα να κάνει ότι του γουστάρει στο δρόμο...στο φανάρι της Κατεχάκη προς Αθήνα εκεί ακριβώς που στρίβεις για το θέατρο Β. ένας τροχονόμος να ρυθμίζει την κίνηση και στη γωνία παρκαρισμένο ένα περιπολικό με μάλλον κάποιον μέσα και έναν ακόμη να στέκεται από έξω....ο τροχονόμος δίνει σήμα να στρίψουν τα αυτοκίνητα προς το θέατρο...κι αυτά απλά ΜΠΡΟΣΤΑ του κάνουν μία ωραιότατη αναστροφή...όταν η κολώνα στο φανάρι έχει πινακίδα που την απαγορεύει....και δεν ήταν ούτε ένας ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 5 που το έκαναν αυτό...αυτή τη φορά...και πόσοι ακόμη όλη τη μέρα....ε και τι έγινε;; τους είπε κανείς τίποτα...ΟΧΙ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ!!! 

Και σκέφτομαι λοιπόν....είναι τόσοι λίγοι οι άνθρωποι που πλέον νοιάζονται για την οδική συμπεριφορά;;; Γιατί να μην ανάβουμε το φλας όταν θέλουμε να αλλάξουμε λωρίδα;; Γιατί να κάνουμε σφήνες και να χωνόμαστε εκεί που δεν πρέπει;; Γιατί να τρέχουμε όταν δεν πρέπει αφού μπροστά μας το φανάρι πάλι κόκκινο θα είναι...Γιατί να προκαλούμε τέτοιο εκνευρισμό τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους όταν οδηγούμε;; Δεν το παίζω ο τέλειος οδηγός αλλά τουλάχιστον κάποια βασικά πράγματα τα τηρώ...κατά βάση για τη δική μου ασφάλεια!! Ξέρω οι περισσότεροι άντρες που θα το διαβάσουν αυτό θα πουν "τι να μας πεις κι εσύ, γυναίκα δεν είσαι;;" κι όμως θεωρώ τον εαυτό μου έναν αρκετά ικανό οδηγό...τι κι αν δεν τρέχω...δεν κορνάρω....σταματάω πάντα στα στοπ και απλά μπορεί να μου πάρει 5 μανούβρες παραπάνω για να παρκάρω;;;  δεν είναι αυτό που ορίζει τον καλό οδηγό αλλά το ότι κάθε φορά φτάνω στον προορισμό μου σώα και αβλαβής και σχετικά ήρεμη...

Ελπίζω να μη σας κούρασα με την πολυλογία μου....απλά θέλω να πιστεύω ότι και άλλοι άνθρωποι σκέφτονται σαν κι εμένα....γιατί αν δεν είναι έτσι χαθήκαμε....

Καλή σας μέρα και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!! Και προσοχή στο δρόμο ε!!! 

ΥΓ. Η παρακάτω φωτογραφία είναι αφιερωμένη στη μαμά μου αλλά με τη μαμά οδηγό και το μπαμπά να κάθετε στη θέση του συνοδηγού!!!  ;-)