Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Η στριφτοτυρόπιτα της γιαγιάς Μαρίας

Κυριακή της Τυρινής σήμερα, ή τουλάχιστον έτσι μου είπε η μαμά μου, γιατί εγώ δεν τα πάω και πολύ καλά με τις γιορτές. Και μιας και είναι αυτή η γιορτή μου είπε επίσης ότι πρέπει να φτιάξουμε και μία ωραία τυρόπιτα. Σας έχω ξαναγράψει συνταγή για τυρόπιτα αλλά αυτή είναι ειδική τυρόπιτα. 

Είναι η συνταγή που με έμαθε η γιαγιά μου η Μαρία (μαμά της μαμάς μου) από τις πρώτες πίτες που έφτιαξα ποτέ μου όταν ήμουν ακόμη παιδί, ένα καλοκαίρι στο χωρίο, που τότε όλα μου φαινόντουσαν ένα ατελείωτο παιχνίδι. Το άνοιγμα του φύλου, η δημιουργία της πίτας, το ψήσιμο στη γάστρα είναι από τις αναμνήσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ από τα παιδικά μου χρόνια. Κάπως έτσι μέσα από αυτό το παιχνίδι έμαθα και να ανοίγω φύλλο. 

Καθόμουν και χάζευα τη γιαγιά μου να το κάνει και καμιά φορά με έβαζε κι εμένα να ανοίξω φύλλο με το αδράχτι. Με λίγο παιχνίδι, με λίγο πείσμα αλλά και με πολύ αγάπη έφτασα πια να φτιάχνω το δικό μου φύλλο για τις πίτες μου. Έτσι λοιπόν και σήμερα με όλη μου την αγάπη και στη μνήμη της γιαγιάς μου έφτιαξα αυτή την πρώτη πίτα που έμαθα να φτιάχνω από παιδί. Την στριφτόπιτα / στριφτοτυρόπιτα της γιαγιάς Μαρίας.



Τα υλικά μας για 5 φύλλα είναι: 

  • 1 κούπα αλεύρι σκληρό
  • 1 κούπα αλεύρι μαλακό
  • 1 κούπα χλιαρό νερό
  • 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
  • 1/2 κουταλιά της σούπας ξύδι
  • 1 κουταλιά της σούπας λάδι
  • νησιστέ για το άνοιγμα του φύλλου

Για τη γέμιση των φύλλων χρειαστήκαμε:
  • 400γρ φέτα τριμμένη
  • 3 αυγά
  • 2 κουταλιές της σούπας γάλα
  • 1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν 
  • πιπέρι
  • 1 κουταλιά λάδι για κάθε φύλλο

Αφού ανοίξουμε το φύλλο μας (για οδηγίες με βίντεο, γυρισμένο από εμάς, πατήστε εδώ), η υπόλοιπη διαδικασία είναι πολύ απλή! Σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά και προσθέτουμε το γάλα και το μπέικιν.
Για να δείτε πόσο εύκολη είναι η συνέχεια αυτή τη φορά θα πρωτοτυπήσω και δε θα σας το γράψω...αλλά θα σας τη δώσω με εικόνες...αφού έτσι κι αλλιώς μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις εγώ σας δίνω πολλές εικόνες....και τα λόγια γίνονται περιττά.


Αφού φτιάξαμε και τα 5 φύλλα και τα γεμίσαμε τα τοποθετήσαμε το ένα δίπλα στα άλλο σε βουτυρωμένο πυρέξ.Τέλος επειδή μας είχε μείνει λίγο μείγμα από το αυγό αλείψαμε την πίτα μας από πάνω με αυτό.



Την ψήσαμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για περίπου 20 με 30 λεπτά και ιδού το αποτέλεσμα!! 


Την απολαύσαμε στο τέλος του γεύματος μας σήμερα μαζί με ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα. Περιττό να σας πω ότι το ταψί έχει σχεδόν αδειάσει ήδη!!! 


Με πολύ αγάπη αφιερωμένη στη μαμά μου για να θυμάται, στο μπαμπά μου για να τη φάει όλη, και στη γιαγιά μου που δε θα την ξεχάσουμε ποτέ!!!!


Καλή Σαρακοστή!!!

Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Το τραπέζι της Κυριακής!!!

Όταν ακούμε τη φράση "Το τραπέζι της Κυριακής" ποια είναι τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο μυαλό;;
Για μένα ο πρώτες λέξεις που ξεπηδάνε από το μυαλό μου είναι: φαγητό, οικογένεια, παράδοση, γλέντι, συνάντηση. Καθεμία από αυτές τις λέξεις έχει τη δική της σημασία και βαρύτητα για τον καθένα μας, ανάλογα με τα βιώματα μας, τις συνήθειες μας, το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώσαμε, την εποχή στην οποία μεγαλώσαμε και για ένα σωρό ακόμα λόγους.

Για ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, το Κυριακάτικο τραπέζι περιλαμβάνει τις περισσότερες αν όχι όλες τις λέξεις που αναφέρθηκαν παραπάνω. Κι αυτό γιατί η Κυριακή ήταν από παλιά η μέρα του Θεού και της ξεκούρασης. Οι δουλειές περιορίζονταν στο ελάχιστο, ο κόσμος πήγαινε στην εκκλησία το πρωί και μετά η "διευρυμένη" οικογένεια θα μαζευόταν στο σπίτι για ένα πλούσιο γεύμα που συνήθως θα περιελάμβανε κρέας. Είναι μια ευκαιρία συνάντησης για κουβέντα και συζήτησης της επικαιρότητας, για γλέντι, για ξεκούραση, για οινοποσία και χορό. Πράγματα που συνέβαιναν κυρίως στις επαρχιακές πόλεις και τα χωριά και είχαν μεγάλη σημασία στην τρόπο ζωής των ανθρώπων.

Το Κυριακάτικο τραπέζι είναι μέρος της παράδοσης μας και της κουλτούρας μας. Είναι όμως μία παράδοση την οποία δεν τηρούμε και τόσο ευλαβικά πλέον. Όχι τόσο γιατί έχουν ατονήσει οι δεσμοί της οικογένειας αλλά όσο γιατί η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, η ενημέρωση και ο τρόπος διασκέδασης έχουν αλλάξει.

Σε πολλές οικογένειες το Κυριακάτικο τραπέζι αναβιώνει και σήμερα, ίσως όχι τόσο συχνά και ίσως όχι με τόσα πολλά μέλη όπως άλλοτε. Η πιο σταθερή αξία της παράδοσης αυτή μένει σχεδόν αναλλοίωτη και για να πω την αλήθεια είναι και το αγαπημένο μου κομμάτι αυτής. Αυτό το κομμάτι είναι το φαγητό. Θυμάμαι από μικρή τη μητέρα μου να ετοιμάζει κάποια από τα πιο εκλεκτά της φαγητά τις Κυριακές. και πάντα είχε το χρόνο να περιλαμβάνει κι εμάς τα παιδιά στη διαδικασία αυτή, τόσο στην προετοιμασία του φαγητού όσο και στο στρώσιμο του τραπεζιού που συνήθως θα γινόταν στην τραπεζαρία αντί της κουζίνας, έτσι για μια αλλαγή.  Αρκετές φορές θα ήταν και  η μέρα που θα δοκιμάζαμε και κάποιο καινούργιο φαγητό μιας και πάντα ήμασταν ανοιχτοί σε νέες ιδέες και νέες γεύσεις...χμμμ...ίσως εμείς τα παιδιά όχι πάντα αλλά μεγαλώνοντας μάθαμε ότι άξιζε η δοκιμή!!!

Πιστεύω ότι αν συνεχίσω με τις δικές μου αναμνήσεις από το τραπέζι της Κυριακής πολύ σύντομα θα με πάρουν τα ζουμιά γιατί είναι τόσες πολλές και τόσο υπέροχες. Γι' αυτό θα πω απλά μην το ξεχνάτε ποτέ...βάλτε το στη ζωή σας όπως ταιριάζει στον καθένα σας, με μεγάλη ή και με μικρή παρέα, με πολύ φαγητό ή και με λίγο. Θα είναι σίγουρα το τέλειο επιδόρπιο για τη βδομάδα που προηγήθηκε αλλά και το καλύτερο τονωτικό για την εβδομάδα που έρχεται!!!